Buenos Aires - part one

Too much show

De luchthaven van Rome binnengewandeld rond 20u gisteravond en meteen wist ik dat ik in Italië was: gigantische posters langs de kant van Versace, Gucci, Fendi en Prada eyewear. Een drukte van jewelste, Italianen babbelend door elkaar, Chinezen&Japanners met de hipste fototoestellen en ik waan me als het ware in Disneyland. Met een shuttle (oh ja!!) worden ik en mijn medemens naar gates 20-33 gebracht, nog nooit zoiets meegemaakt! Het is een soort luchthaven-metro! Wat meteen opvalt, naast de levensgrote posters, zijn Italianen met veel gel in het haar, spannende paarse t-shirts en één broekspijp in de schoen – de andere eruit (a real nightmare). Ik kom boven met de roltrap en sta meteen te staren op ‘D&G Underwear’ en winkels van Prada, Hermès, Bulgari, Valentino – Christopher: Milano, here you come! Op de achtergrond het liedje van de Spice Girls ‘Too much of something, is bad enough..’ wat ik toch wel zeer toepasselijk vind op heel dit gebeuren, want alles is wel degelijk over the top, maar toch cool. Heb een uur lang zitten ronddwalen op luchthaven, want ik was al stijf van mijn vlucht Brussel-Rome (can you imagine)? En dan zat ik nog 14 uur vast in een Boeing 777 van Alitalia dat – besefte ik later pas – natuurlijk stampvol reislustige Italianen zit. Toen ik ‘mijn vliegtuig’ voor de gate zag staan, was ik eerlijk gezegd niet echt onder de indruk. Wel van de Jumbo die ernaast stond van Air China met bestemming Peking. Wat’n reus van’n vliegtuig, geweldig! Ik kon mijn enthousiasme nauwelijks onderdrukken en stond als een klein kind te kijken hoe het vliegtuig van de gate wegreed. Als ik ga zitten, is de man – die voor mij zit - ‘Vanity Fair’ aan het lezen, the bastard! Ik had niet eens mijn ELLE bij, so I blame myself for not buying magazines.

One big family

Eenmaal op het vliegtuig (dat trouwens groter was dan ik dacht en ik had een eigen videoschermpje!!) kom ik naast het prototype van het mooiste Italiaanse koppel te zitten. Zij lang blond haar, zo slank dat je haar bijna niet ziet lopen en een mooi, gaaf gezicht. Hij waarschijnlijk de knapste Italiaan (de Portugese daddy blijft nog steeds de lekkerste he Babs) die er rondloopt, mooi bruin en gewoon jammie. Wat is het perfecte koppel zonder perfecte kids? Daar zitten ze dan, voor ons. Twee mooie blonde meisjes en een donkerharig jongetje (let’s say girls like the mamie, boy like daddy). We zijn nog maar net vertrokken of de twee kids komen naast mij zitten, lap denk ik bij mezelf tot ik het meisje Engels hoor praten. Dat is toch om je kop tegen de muur te slaan – ze waren Italiaans, stamden af van Grieken en spraken vloeiend (en met dat prachtige Britse accent) Engels, opgegroeid in London. Dus ik heb me heerlijk geamuseerd met Eugenia (11 jaar) en Dimitri (9 jaar) – geweldige kids, veel te schattig om achter te laten en oh zo zelfstandig. Mijn moederinstinct – of beter babysitinstinct – kwam algauw naar boven. Maar de echte Italianen, daar heb ik het nog steeds niet voor. Ze zijn gewoon te expressief, te over-reacting, maar eens op het vliegtuig lijkt het wel één grote familie. Getetter, gelach en sociaal a gogo. Na anderhalf uur was ik volledig geïnstalleerd en klaar om het filmaanbod te bekijken en oh ja, dat beloofde een leuke nacht te worden. Eerst Ocean’s 13 gekeken, dan de volle drie uur geslapen, vervolgens L’uomo perfetto (the perfect man, go find him in Italy) en The talented Mr. Ripley. Eerlijk gezegd, ik moet niets hebben van die Matt Damon met zijn vieze tandpastasmile – he killed Jude Law! De totale vlucht duurt dus zo’n 14u en bedraagt om precies te zijn 11.165 km – een hele reis als je het mij vraagt. Maar de uren vliegen voorbij. Voor ik het wist, vlogen we boven Brazilië en kon ik mijn blijdschap niet verbergen. Ik was bijna in Zuid-Amerika, het continent waar ik al zolang van droom – daar waar ik wil reizen en ontdekken…
Aangekomen in BA, staat papa me op te wachten zoals een echte toerist. Ik word ‘overvallen’ door de hitte in mijn jeans en voel me meer dan ooit zo zo zo vuil (geef mij maar festivals, maar lange vliegtuigreizen no way). Twee uur in file gestaan, als je denkt dat Italianen gek rijden, kom dan maar eens naar hier. Het is niet te doen, wie mij in het verkeer kent, weet dat ik niet zo geduldig ben. En hier werd eens te meer bewezen dat dat Westerse ticje zal er nooit uit gaan. Knipperlichten gebruiken ze hier nauwelijks, in plaats daarvan steken ze hun hand uit het raam – how bizar.

Don’t go chasing waterfalls

Uiteindelijk rond 10.30u local time( 14.30u voor jullie – ik ben dus zo’n 24u onderweg geweest) aangekomen in the big house. De wijk is beschermd met muren en prikkeldraad en de huizen zijn eigelijk best mooi. Een zwembad is hier necessary door de hitte, so I don’t mind. Het huis van papa en Tessa valt best mee – qua inrichting niet volledig mijn ding, maar het is groot, open en fris én we hebben een hond voor een tijdje van de buren – Aurore, gek beest. Ik heb hier mijn eigen groene badkamer, een instapkast – ja ja ja !! – en uitzicht op het aanlokkelijke turquoize zwembad. Ik zie dit luilekkerleventje voor 10 dagen best zitten. Al meteen in zon in slaap gevallen en jep, volledig verbrand! Mijn rokje en topje (want het is bewolkt) staan er volledig in – het is om gek te worden. Big news: volgende week gaan we 3 dagen naar de Iguazú-watervallen (zoek maar op). Vanavond asado – BBQ met veel meat, not my thing – en morgen trekken we de stad in. Ben zo benieuwd naar alles, want het voelt nog niet alsof ik op een ander continent ben.