Cuatro

33 graden by night

Vandaag beginnen we allemaal aan de laatste dag van het jaar. Geeft altijd zo’n bepaalde sfeer en brengt weemoed naar het voorbije jaar. Dat is ook nu het geval. Het was weer een jaar vol leuke feesjes, vakanties, festivals, concerten, café-en filmavonden, getetter, gelach en geshop. Altijd leuk om met een lach terug te kijken, maar ik kijk ook enigszins uit naar volgend jaar, naar wat 2008 ons zal brengen. Maar jullie zijn hier niet om een jaaroverzicht voorgeschoteld te krijgen, wel om te horen wat ik nog heb gedaan (dankje daarvoor, vind het schattig dat jullie m’n stories volgen). Oh ja, wat ik mezelf wens is een nieuw fototoestel, want jawel. Mijn fototoestel heeft het begeven! Zo jammer, mijn leuk en handig Aldi-fototoestel is naar de kl****. Tijd voor een nieuw dan maar he. Heb dus geen foto´s van vandaag (ondertussen eergisteren voor jullie), dus ik smijt er nog enkele foto´s tussen van de voorbije dagen.
Vandaag was een zeer productieve en tegelijk enorm warme dag. Normaal word je sloom van dat weer – wat ook gebeurde met papa, hij viel letterlijk in slaap al wandelend – maar bij mij had het het omgekeerde effect. Ik was springlevend, wilde wandelen, bezichtigen en frisse cola lights drinken. Maar als je met twee ‘oudere’ mensen op stap bent, die bovendien al alles gezien hebben, is dat iets moeilijker. De drang was dan ook enorm groot om er alleen op uit te trekken, maar dat zou raar zijn. Dus volgde ik de bende maar. Uiteindelijk hebben we redelijk wat gezien. Ik ben eindelijk in het stadscentrum geweest (rechtzetting van foutje: Palermo is niet het hart van BA). San Telmo is een toffe buurt met alle internationale uitstraling die een buurt kan hebben. Torenhoge gebouwen uit glas, enorme brede banen en het stadssymbool ‘the big dick’ – zoals papa het wel eens noemt (wel met een scherp kantje vanboven, geef mij maar die van Barcelona). Deze buurt is nog maar eens het bewijs dat je in een grote stad bent, daarenboven is het nog gezellig ook. Je hebt de enorme kantoorgebouwen, de haven (plezier-en scheepsvaart), maar je hebt ook de gezellige straten met kleine marktjes. Mensen leven hier op straat, de hele dag door, want siësta bestaat hier blijkbaar niet. Door de warmte heb je hier geen honger, dus pas om 14.30u een lekkere spaghetti gaan eten in een übergezellig barretje – Mexicaans of Spaans, ben er nog niet goed uit but it´s a bit the same, right? Het was in ieder geval heel sympathiek en je kreeg een enorm bord spaghetti voor je neus voor amper 7 pesos (ongeveer 1,5 euro). We hadden ieder een bord spaghetti, twee cola lights, een liter bier en twee waters voor amper 12 euro. Ik begrijp het nog steeds niet. Ook drank serveren ze hier à volonté. Vraag je een gin tonic, dan komen ze de gin bij je aan tafel uitgieten en als je geen ‘stop’ zegt, kunnen ze blijven doorgieten tot je glas vol is. Heerlijk toch?! Diesel staat hier trouwens 1,9 pesos (= 0,40 euro) – gooi die tank vol zou ik zo zeggen! Ik blijf het zeggen, je hebt hier alles en het is oh zo goedkoop. Dat ik alles zo goedkoop vind, heeft misschien ook te maken met het feit dat ik hier werkelijk GEEN geld moet op doen. Enkel wat ik wil geven aan bedelaars, betaal ik zelf en dat doe ik dan ook heel graag. Maar het is dus echt letterlijk een luilekkerleven. Opstaan, plons in het zwembad, opdrogen in de zon, gaan ontbijten of thuis ontbijten, shoppen, iets drinken, sushi eten, slapen. Zalig voor een dikke week, maar langer zou ik het niet aankunnen. Als licht (erg) geëmancipeerde vrouw betaal ik graag met mijn eigen hard verdiende geld, ik ga dan ook niet voor niets werken he. Maar kom, het is vakantie en op vakantie moet je dan ook niets doen so I enjoy!

Oeps… I did it again

Over die sushi… Ik heb mezelf weer eens overtroffen. I overdosed on sushi, yes yes. Heerlijk heerlijk. En daarna heb ik er nog een kaastaartje bijgestoken met verse frambozen, bessen en aardbeien. Go go go go Britt. Gevolg is dat ik nu (12u ’s nachts voor mij) nog fameus aan’t verteren ben en dat in een zwetend lichaam (klinkt vies he, maar het is dan ook pokkewarm). Daarnet om 23u was het nog vollen bak 33 graden, I’m melting!! Mag ik dan ook even melden dat mijn rode benen nu bruin zien – ja jippie! Enkel die decollte, daar moeten we nog werk van maken. Maar op de wang onder mijn rechteroog staan blaasjes en die komen gevaarlijk dicht bij mijn oog – doet pijn – die zon is zeer veraderlijk, maar oh zo lekker. Even vertellen wat ik nog gezien heb before I took my overdose. We zijn naar de begraafplaats van de ‘rijkeren’ geweest in La Recoleta. ‘Ciudad de los angeles’ (Loor, is jouw stad he) is de naam en die verdient dit kleine ‘dorp’ ook. Het is een beetje luguber he zo gaan kijken naar graven van dode mensen, maar het is te vergelijken met Père Lachaise in Parijs. Alleen heerst er een totaal andere sfeer. De graven hier zijn gewoon huizen, kleine ‘kerkers’ met dan de kisten in, soms een altaar, stoelen en een kelder - gemaakt uit marmer. Het is een echte ‘stad der engelen’ met kleine straten en huizen. Heel mooi, middenin de stad, volledig omgeven door hoge gebouwen en parken. Evita Perón ligt hier ook begraven, je weet wel de presidentsvrouw uit de jaren 40 die hard gestreden heeft voor de armen. Het is maar een weetje he. Papa en ik hebben wel een lugubere opmerking gedaan. We sloegen een ‘steegje’ in en ontdekten een graf dat half opengebroken was. Daarin lag een open kist met een schedel en botten in. Dat gebeurde vroeger als je weinig geld had zeker. Dan werd je in stukjes gedaan en in een kleine kist gestopt, nou, die man/vrouw hebben we dus even zien liggen. Je moet weten dat dit kerkhof al van 1822 bestaat, wat dus gigantisch oud is. Dat maakt het zo mooi en interessant. De bouwwerken, de glaswerken, de gevels, de inrichting, … Very impressive. Ik wil nog iets kwijt over de taal die de Argentijnen spreken. Dat is – zoals iedereen wel weet – Spaans of course. Maar geloof me, ik heb het moeilijk om ze te verstaan. Ze spreken enorm snel, slikken woorden in en gebruiken andere werkwoordsvormen. Als we zeggen ‘anillo’ (=ring), zeggen we dit met die leuke Spaanse ‘lj’. Hier wordt dat uitgesproken met de ‘J’ van JJJJJJJJJJJJJJJJenni (en iedereen weet over welke ‘J’ het hier gaat he Matthias). Heel gek en niet zo mooi als je het mij vraagt. De v die verandert in een b kennen ze hier ook niet. In ieder geval verstaan ze mij, dat is belangrijk. Voor de rest hang ik echt de toerist uit en zeg ik gewoon ‘no entiendo, no soy de aqui’ – heerlijk toch dat je altijd hierop kan terugvallen! Een positief ding, hier weten ze waar België ligt (in tegenstelling tot veel Amerikanen) en ze weten ook dat er twee talen worden gesproken, hip hoi (over de regering is niets gezegd, denk dat dat teveel ‘ver-van-hun-bed’ is en al’n geluk).

Fireworks & champagne à volonté

Ondertussen komt nieuwjaar ook dichterbij – oh ja, it is tonight! Voor jullie belooft het een feestje te worden met dansen, muziek, elkaar en champoeper. Bij mij zal het enkel de champagne zijn. Ik wil graag de stad intrekken – je bent dan ook niet elk jaar in zo’n stad als BA met nieuwjaar – maar papa en Tessa willen graag thuisblijven en in hun stoel in de tuin naar het vuurwerk kijken. Het belooft in ieder geval wel een megashow te worden, want met kerst was er hier onafgebroken vuurwerk tot 8u ’s morgens!!! Eens zien wat dat met nieuwjaar geeft. De hond die hier logeert, Aurora, schrikt telkens bang weg bij een ‘schot’ – dat beest gaat gewoon zot draaien, ocharme. Maar we hebben druppels om haar te kalmeren, luckily. Voor mij zal nieuwjaar dus bestaan uit: hapjes op de BBQ, installeren in de zetel in de tuin, kijken naar het vuurwerk, champagne drinken en slapen. JOY! We’ll see, ik probeer vandaag nog om hen mee te sleuren naar de dansende en feestende Argentijnen, dus let’s hope. Dan wens ik jullie hierbij een heeeeeeeel leuk oudejaar, veel plezier – geniet ervan, op het gemak met die champoeper (want er zijn studentjes onder ons van wie de brains op volle toeren moeten werken dezer dagen). Ik denk aan jullie om 20u (dan is het bij jullie nieuwjaar) en denk sowieso erg aan jullie. Dankje om mijn blog te lezen, doet me goed. En stop met die complimentjes he. Want het is al heel wat minder als mijn eerste verslag, maar toch bedankt, is lief en leuk om te horen! Tot volgend jaar mis amigos!