How does it feel .. one day in Milano

Eén namiddag is genoeg om te weten dat je niet in Milaan moet zijn met €250 op je zichtrekening. Het enige wat je ermee kan doen is je volproppen met Italiaanse ijsjes, aperitieven in de galeria Vittorio Emmanuelle II en een veel te grote, lekkere pizza eten. Voor de rest is het enkel windowshoppen en de vrouwen benijden die rondlopen met veel te veel fancy zakjes van Prada, Gucci, Louis Vuitton, … Gedesillusioneerd… Christoph beschreef het gevoel onlangs zeer goed (nadat hij de Alexander McQueen store was binnengelopen en een prijskaartje vastpakte). Zaterdagmiddag, we stappen uit de metro aan de Duomo (Centro Milano) en nog voor we de Duomo goed konden bekijken zien we ze.. Dé Birkin bag van Hermès, full frontal aan de arm van een wandelende vrouw. Je moet weten dat je voor de Kelly bag (die relatief klein is) al zo’n €4000 neertelt. Begin alvast niet met het achterhalen van de prijs voor een Birkin bag!

You shout it while you're dancing - FASHION!

Na een soort panini, een paar gekke poses voor een Pradawinkel en een bezoekje al interiori di Duomo (prachtig!!) trokken we naar de winkelstraten.. Wat ik daar zag, was gewoon hallucinant. Winkels om het mooiste, grootste, prijzigste,… Miu Miu, Chanel (en I sat down in a Chanelchair + I touched het oh zo befaamde maatpakje en rouge et blanc), Gucci, Fendi, Prada, Versace, Just Cavalli, Viktor&Rolf, Missoni, Etro, Marni, Maison Martin Margiela. De verkopers van de winkels liepen er cheap bij, behalve die van Maison Martin Margiela .. nog maar eens het bewijs dat Belgen top zijn op gebied van mode en smaak, kijk maar naar onze gerennomeerde modeontwerpers die jaarlijks de fashionweek van Milaan tot Parijs en London halen. En dan waren er mijn alltime favourites: Alexander Mc Queen en Sonia Rykiel. Dàt was nog eens windowshoppen! De droomjurk van Mc Queen, die ik onlangs in de ELLE zag staan, hing binnen aan een rek, heel duidelijk naar de etalage gericht en toen kon ik niet meer. Die jurk zien in real life was gewoon überpijnlijk. I know, soms ben ik’n material girl. Omdat het na een tijdje op een soort shoporgasme voor de winkelramen leek, besloten we de outlets te gaan opzoeken. Maar ook daar weinig succes. Ookal was er 50% af, het bleven nog dingetjes om van te dromen. Ik heb’n prachtige jurk van Antonio Marras (!!!) gepast: lang, zomers, bohémien.. volledig wat de nieuwe zomermode van ons vraagt. Verder nog een heel mooi jurkje van Miu Miu waarvan ik de bovenste knoopjes niet dicht kreeg, guess why.. Uiteindelijk heb ik me dan een jurkje gekocht van Kookaï, het Franse merk dat in 1983 begon met gebreide kledij - met vrouwelijke vormen - voor vrouwen tussen de 15 en 25 jaar. Dit lag nog binnen de prijsklasse en het lijkt wel een jurkje van een modeontwerper. En toen zag ik ze staan … beige lakschoentjes van Marc Jacobs.. oh zo mooi en op’n niet te hoog hakje. Ik doe ze aan en ik vind ze nóg mooier aan mijn voet, ik beeld me meteen in hoe het zou zijn onder mijn jurkjes in de zomer of onder een broek .. lekker elegant. Maar de 37/5 verpest het.. mijn maat is nu 38 en dus zaten ze net iets te krap. Jammer, heel jammer. Want voor €144 had ik Marc Jacobs schoentjes bij m’n verzameling (niet-Marc Jacobs-schoenen) kunnen zetten..

Alsof het nog niet erg genoeg is dat ik het niet echt voor het Italiaanse volk heb, liepen die Italianen er rond met drie, vier, tien zakjes aan de ene arm. Aan de andere arm handtassen van Chanel en Hermès én mannen met dikke portefeuilles. Het ergste van al was dan nog dat ze er simpel uitzagen – en niet het hip simpel. Milaan hip? Ik vraag me af wie dat ooit beweerde. Nog nooit heb ik zo’n bende stereotiepe mensen bijeen gezien. Allemaal big sunglasses, smalle broekjes en zwarte vestjes. Niets hip, over the top of recht-van-de-catwalk-kledij.. no way, gewoon op z’n Italiaans: luid en lomp. Ze zijn als het ware trashy met trendy zakjes van Prada, Gucci, Chanel en noem maar op! Eigelijk is alles luid bij de Italianen, zelf de sirènes van de brandweer die voorbij rijdt terwijl je in je hotelbed probeert te slapen. Oorverdovend, vermoeiend en onbetaalbaar. Dat is Milaan. Niet veel culutrele diepgang zou ik zo zeggen, wel veel modediepgang. Stuur me er maar eens naartoe tijdens de Fashionweek en ik zal niet weten waar ik moet kijken. Maar nu vond ik het allemaal wat storend en enorm frustrerend om zoveel mensen te zien rondlopen die hun die dure dingen wél konden veroorloven.

Pizza, cute Italian boys and enjoy the flight!

Na een mentaal zware dag in Milaan keerden zus en ik terug naar Varese - een schattig dorpje aan de rand van de Alpen en bij een groot meer (waarop we uitzicht hadden vanuit hotelkamer, heel rustgevend) - belandden we bij een pizzeria (della Motta). Voor we het weten schuiven we onze voeten onder tafel, bestellen we een kruik wijn en vragen we aan de knapste obers ooit om ons te helpen omdat we toch niet zo goed Italiaans begrijpen (cheap trick, got it?). Elke moest er onlangs nog eens zijn voor haar pilotenjob en weer waren die knappe gasten er om haar te bedienen. Conclusie: alle knappe Italianen zitten in pizzeria Della Motta in Varese! Nooit gedacht dat ik dat zou mogen meemaken: vijf knappe Italianen en een overheerlijke pizza met ricotta, verse basilicum en tomaatjes. Een geslaagd weekend, dat wel. Zeker als je weet dat ik in de cockpit ben meegevlogen op de jumpseat en dus het reilen en zeilen van de luchtvaart voor anderhalf uur van dichtbij mocht meemaken.