Merlijn en Britt in niemandsland

25/06, San Pedro de Atacama, 10u lokale tijd

Na lang reizen van Arequipa naar Chili zijn we eindelijk aangekomen in - wat op het eerste zicht Mexicaans oogt - San Pedro de Atacama. Bijna 24u onderweg geweest en dat enkel om de Salar de Uyuni te bezoeken. Na het afstappen van de bus kregen we dan ook nog eens het zalige nieuws dat we allebei ons diploma hebben. Geslaagd beide globetrotters! Nu zijn we twee gediplomeerden doorheen Peru, heerlijk gevoel! De rit in Chili was doorheen woestijn, woestijn en nog eens woestijn. Onderweg met de bus onder een sterrenhemel vol vallende sterren en dat terwijl de hele bus rondom je ligt te slapen..

29/06, Puno, 13u lokale tijd

Voorlaatste dag van de maand en wij zijn terug van een ongelofelijk trip in Bolivia. Donderdagochtend rond 9u staken we op 4500 m hoogte de grens over met Bolivia. Door ijskoude wind en lichte sneeuw van het busje naar de paspoortcontrole - alweer een stempel! Qué frio.. iets waar we duidelijk niet op voorbereid waren. Eerste stop was voor het ontbijt aan de rand van Laguna Blanca - mooi en lekker, maar koud! Daarna werden we in twee groepen onderverdeeld en begon onze jeeptocht doorheen Zuid-Lipez en Salar de Uyuni. Drie dagen lang reden we doorheen één van de prachtigste landschappen van Zuid-Amerika (zo vertelt Trotter ons) - adembenemend mooi.. De eerste stops waren Laguna Verde (helder turauioise water op 5000m hoogte, bijna niet te geloven) en dit omringd door prachtige vulkanen in allerlei kleuren en zand. Ook de woestijn van Salvador Dalí gezien (inspiratie voor zijn werk), geysers van 200 graden én we hebben op 4200m hoogte in een warmwaterbron gezeten.HEMELS! Buiten amper 0 tot 5 graden, in de warmwaterbron was het 37 graden (heel koud dus als je eruit kwam en een windstoot je handdoekje meenam). Nog nooit hebben we met zo'n uitzicht een bad genomen, een verademing om nooit meer te vergeten. Onze tocht ging verder door niemandsland vol woestijn, de kleurrijkste vulkanen en de prachtigste meren. De dag eindigde rond 15u bij plaatselijke bewoners aan de Laguna Colorada (ziet normaal rood, nu wit door de windvlagen). Na een stevige almuerzo en wandeling rond de laguna colorada kon de koudste nacht van ons leven beginnen. Gelukkig hadden we hele fijne medereizigers: Marcel en Karin uit Zwitserland, zij zaten bij ons in de jeep. Ze maakten een wereldreis van een jaar en hadden nog 3 maand te gaan in Peru en Ecuador. Tessa en Matt uit Newcastle- gedurende zes maanden onderweg om de wereld te zien. Kevin, fotograaf en wereldreiziger om 'sellable pictures' te maken. Daniel van Perth- alleenreiziger, eindbestemming: familie in Bogota, Colombia. En last but not least de hele mooie Adam van London. Reiziger voor twee jaar, eind 2008 richting Australie om er te werken. Stuk voor stuk interessante en hele leuke mensen van onze leeftijd met ongelofelijke verhalen.

Na een bijna slapeloze en ijskoude nacht (-25 graden!!) ging onze toch verder door steeds meer diverse landschappen. Je kan het bijna niet vatten. De ene dag rij je door woestijn en als je een berg opkomt zie je een prachtig helderblauw meer voor je en de andere dag rij je door groene weiden vol lama's en inca ruines.. niet te vatten en zooo mooi. Tweede overnachting was veel warmer - gelukkig! Dus iedereen blij voor de derde en mooiste dag: de Salar de Uyuni.. 12000m2 zout zout en nog eens zout. Ongelofelijk wit overal en stiller dan ooit..
Vandaar ook onze grappige foto's.. met de hele groep hebben we ons anderhalf uur zalig geamuseerd met allerlei grappige foto's te trekken. Het jammere nu is dat ik gisteren in alle haast om de boot naar Titicaca te halen , het kabeltje van het fototoestel vergeten ben in de pc.. Vandaag gaan we vragen of ze iets gevonden hebben.. of course not. Echt balen dus, want er zullen geen foto's meer op de blog komen.. Het kan zijn dat ik dan helemaal niets meer schrijf, want wat is een blog zonder foto's? Ik beloof jullie dat ik alle foto's op facebook zet, de dag dat ik terukom. dat zijn er een heel pak! Be prepared!

Terwijl ik dit hier typ, zijn we alweer terug van een andere trip:die naar het Titicacameer! We hebben een nacht geslapen op de drijvende eilanden van de Uros, een oude indianenstam, waarvan de laatste gestorven is in 1959, maar de traditie blijft bestaan.. Er zijn zo'n 40-tal drijvende eilanden gemaakt uit riet, waar ongeveer 2000 mensen wonen. Ongelofelijk om te zien, we kregen een hutje en hebben meegeholpen met de locals om het eiland te onderhouden (dwz om 20u als het al donker en koud is riet uit het water halen en over het eiland verspreiden). Het was een hele ervaring, maar het is oh zo toeristisch. Ongelofelijk om te zien hoe deze mensen leven, we zijn veel te weten gekomen, ook dat er veel incest is daar zijn we vrij zeker van. Kinderen moeten vanaf hun 6 jaar alleen de boot nemen naar het schooleiland, je kan het je nauwelijks voorstellen. The dark side of tourism: vanochtend hadden we amper ontbeten of er stonden al 30 mensen op het eiland. Daarna nog een boottochtje gedaan naar het prachtige eiland Taquile, een oase in het Titicacameer. Nu hebben we een diner met twee reizigers die we hebben leren kennen op de boot, daarna de bus op richting Cuzco. Woensdag vertrekt onze 4daagse trip naar Machu Picchu, ongelofelijk benieuwd zijn we. Dus eerst goed uitrusten voor we aan de zware tocht beginnen.

Dikke zoen voor iedereen X