From north to south and back

Een dikke week geleden begon mijn reis. Ik zou het vliegtuig nemen van Cartagena naar Bogotá en vervolgens naar Buenos Aires, waar ik ging lunchen met Michiel alvorens naar Ushuaia te vliegen. Daar, at the end of the world, zou mijn twee maand lange trip doorheen Argentinië beginnen. Even had ik de moed om te vertrekken laten zakken. Ik was net tien dagen bij papa geweest, had onnozel gedaan met kleine Louise en dus zag ik het niet echt zitten om alleen in de kou zo een - toch wel - eenzame trip te maken. Ongeveer 3140 kilometer zou ik moeten afleggen om van Ushuaia, via meerdere tussenstops, terug in Buenos Aires te geraken. Toen ik op het vliegtuig in Bogotá naast de reislustige Camillo kwam te zitten, ging er weer een wereld open voor me. Een dik jaar geleden vertrok hij met zijn vriendin van het noorden van Uruguay voor een fietstocht doorheen Zuid-Amerika. 8 maanden in totaal zouden ze samen onderweg zijn en reizen door Argentinië, Bolivia, Peru om zo weer aan te komen in Colombia. Leven deden ze door het spelen van muziek en het maken van macramé armbandjes. Hij nam hetzelfde vliegtuig als ik om zijn papieren in Buenos Aires in orde te krijgen. Doel was met zijn vriendin de trip verder te zetten doorheen Centraal-Amerika en via the US of A naar Canada. Gekkenwerk. En toen ik hem vertelde over mijn fietsende peter trok hij zijn ogen op en zei: '76 en hij fietst zoveel? Die man moet wel gek zijn'. En toen verwees ik naar hem en zei dat ik het gek vond wat hij deed. Na de vlucht babbelden we nog wat verder bij een ontbijt, wisselden e-mailadressen uit en ik nam een taxi naar Palermo waar ik met een halfslapende Michiel ging lunchen. Meteen had ik de goesting om in Buenos Aires te blijven weer volledig te pakken. Gelukkig maar had ik een vliegtuig geboekt dat me naar het veel koudere Ushuaia zou brengen.

It's the end of the world

Landen in Ushuaia is iets om nooit meer te vergeten. De approach naar de landing strip midden op het water was fantastisch. Even werd het stil in heel het vliegtuig en mijn mond viel open van de prachtheid. In amper 24u ging ik van het noorden in Zuid-Amerika naar het uiterste zuiden van dit continent, dit is het einde van de wereld. Omgeven door besneeuwde bergtoppen en het Beagle kanaal, is Ushuaia een groot dorp met ongeveer 40.000 inwoners. En overal waar je je hoofd heen draait, word je meer en meer aangetrokken door de eenzaamheid die er heerst en merk je duidelijk dat er verder niets is. Dit ís niet enkel het einde van de wereld, zo voelt het ook en het voelt geweldig! Mijn plan was om na de landing iemand te zoeken om een taxi mee te delen naar het dorp. En dat werd Marie, 26, Française. Van in het begin klikte het enorm goed, alsof we elkaar al jaren kenden. Met het gevolg dat ik de komende twee dagen en avonden nooit alleen zou zijn. We trokken te voet naar de grote glacier die boven Ushuaia uitsteekt en de tweede dag stapten we (nog stijf van de dag ervoor) door het nationale park Tierra del Fuego. Mede dankzij de hele leuke mensen in mijn hostel, is dit een plek waar ik me goed en vrij voel. Ik heb de goesting te pakken. Zeker wanneer ik de kans krijg met een zeilboot over een stukje Beagle channel te varen: waaauuw. Dit is de droom van elke zeiler en ik heb deze droom - gedurende het kwartier dat de zeilen gehesen werden - mogen meemaken. Ondertussen was Marie vertrokken naar Bariloche, mijn eindbestemming in Patagonia. En ik zou naar Puerto Natales gaan, het enige stukje Chileens Patagonia op deze reis.


Ergens onderweg

Een busrit van 16 uur leek me echt teveel, maar eenmaal op de bus val ik meteen in slaap tot bij de grensovergang. De procedure om de grens over te steken met Chili neemt anderhalf uur in beslag: van de Argentijnse politie naar de Chileense en vervolgens naar de grenswachters met controle van de bagage. Eenmaal de grens over is er niets meer. Althans, daar lijkt het toch op. Er is geen geasfalteerde weg en het landschap wordt nog desolater dan het daarvoor was. De wolken lijken in 3D in de lucht te hangen en terwijl de bus heen en weer blijft schudden, is naar buiten kijken het enige wat ik kan doen. En de bus blijft zich in hetzelfde dorre en uitgestrekte landschap verplaatsen. Landschappen waar eindeloze weides de basis vormen en kuddes schapen naar het eindeloze einde blijven stappen en grazen. Gelukkig had ik wat slaap in te halen, waardoor de tijd dat ietsje sneller ging. Na een tussenstop in Punta Arenas, klim ik op een andere bus die nog naar nieuw ruikt, en begin ik eindelijk in mijn boek te lezen. 'Solo' gaat over een 18-jarig meisje dat alleen de wereld rondzeilt. Terwijl ik verdiept raak in haar verhalen over verschillende stormen die ze moet doorstaan, kijk ik af en toe door het raam naar het nog steeds onveranderde landschap. Tot ik ineens in de verte alweer besneeuwde bergtoppen zie, overtrokken met donkere wolken. Op de bus is het 26 graden, maar naar mijn gevoel is het buiten zo'n 20 graden kouder. Het is nu 20.15u en ik hoop dat we bijna zullen aankomen. Ik heb honger, nood aan een douche en na 15 uur zitten, wil gewoon in een warm, comfortabel bed liggen en dromen van mijn volgend avontuur op deze trip.