De grote oversteek

Van Palmetto, Florida naar Cartagena de Indias, Colombia met de zeilboot in 10 dagen. Op voorhand al een tocht om nooit meer te vergeten en hoe meer de reis vordert, hoe meer dit blijkt. De grote oversteek – I speak for myself – loopt van Palmetto via de kust van Florida, langs de punt van Cuba en daarna in één rechte lijn de Caraïbische zee over. Een tocht van zo’n 1260 zeemijl (+/- 2340 km) waarbij we geen land zullen zien, tenzij – met wat geluk – enkele onbewoonde eilanden. 10 dagen lang zullen we niet van de boot gaan, dus heel wat voorbereidingen zijn hoognodig zoals inkopen doen.. massa’s inkopen doen. Dus trekken we in het Amerikaanse stadje Palmetto van hier naar daar om de laatste dingen in orde te brengen. Uiteraard betekent dit ook meerdere keren stoppen bij een of andere Burger King voor the ‘great’ American burger én 4 volle karren inkopen doen bij de locale Carrefour. Lekker decadent, helemaal American dus J Zondag 4 december wordt D-day, rond 8u ’s morgens varen we de haven uit richting de open zee. Dolfijnen vergezellen ons onderweg en zodra we uit de vaargeul zijn, hijsen we de zeilen en begint het avontuur doorheen het turqoise-blauwe water.

Uitkijken voor kerstboten

De eerste nacht op de Karenann – de vorige eigenaars waren gek denk ik, we doen ons best om de naam te veranderen – valt en de zee wordt meteen heel woelig. De wind steekt op en er ontstaan metershoge golven - het type golf waar surfers heel blij van worden, maar zeilers niet echt. Toch niet als ze tegen de romp van je boot breken en je boot daardoor heel de tijd heen en weer wiegt. In ieder geval een beproeving voor diegene die ’s nachts zeilt, ik dus, samen met Florian. Aangezien onze zeiltocht non-stop is, zeilen we in shiften. Iedereen doet een shift van 6u, waarbij die 3u stuurman en 3u stand by is. De stand by trimt de zeilen en doet daarbij wat ie wil; klusjes, dutjes, koken of aperitief uitschenken. Daarna is het 6u rust en zo gaat het heel de vakantie door. Mijn shift is telkens van 22u tot 4u ’s nachts en van 10u ’s morgens tot 16u ’s namiddags. Best zwaar en niet echt de ultieme rustvakantie, maar je went er zo ongelooflijk snel aan en het is er niet minder leuk om. Enkel ’s nachts is het eng wanneer de maan om 3.30u weg is en het pikkedonker wordt. Het enige wat je dan nog ziet is je – verlichte – ‘dashboard’, de vele sterren – Orion is with us all the time – en kerstboten, oftewel overdreven verlichte cruiseschepen. Zij geven ’s nachts de nodige adrenaline door af en toe vlak achter de boot op te duiken en ook wel dankzij hun geweldig kerst-effect J - ookal hebben we voor dat kersteffect onze eigen kerstboom bij.

Eigenlijk zijn die boten het enige wat je tijdens de zeilreis ziet, samen met verschillende wolkenformaties, water, sterren, vliegvissen en elkaar. Het enige land dat we zullen zien – zo blijkt achteraf - zijn de Kaaimaneilanden waar we even voor anker liggen om wat reparaties uit te voeren en een onbewoond eiland van het Colombiaanse leger. Verder is het – zoals aangekondigd – in één ruk naar Colombia.

Sunshine, sunshine reggae

Het weer zit ons niet mee, zoveel is zeker. Na drie dagen van misselijke crewleden, van amper eten en weinig genieten, is de dag waar we zolang naar uitkeken eindelijk daar: ZON(-dag)!! Yes! Bikini’s aan, factor 50 bij de hand, petje op (orders van de kapitein) en hier met dat zonnen op het dek! Iedereen uitgelaten, aperitiefje drinken, muziekje op en natuurlijk tijd voor: een douche. Eindelijk! In de boot zijn er 2 badkamertjes met douches, maar waarom binnen als het buiten ook kan? Dus neem ik een emmer water en zet me vooraan op het dek met de zeep in mijn hand en begin me onder een stralende zon te wassen. Wat een heerlijk leven is dit, denk ik bij mezelf. Met dit weer hou ik het langer dan 10 dagen uit, met gemak! Het is kijken naar én leven van de natuur: geen vuil over boord – enkel etensresten – van het zeewater drinkwater maken, met behulp van de wind vooruit gaan, warmte & energie krijgen van de zon.. ik teken er meteen voor! ‘Till the next day; hell again. Gelukkig is de wind gedraaid waardoor we recht naar de Kaaimaneilanden kunnen varen om er een dag voor anker te liggen en alles in orde te brengen. Goeie keuze; we kuisen heel de boot uit, doen de opgestapelde afwas, wassen ons haar, wassen de kleren en hangen ze buiten te drogen, nemen een goeie plons in het water en kopen stokbrood aan land (weg met die American bagels en sponsbrood!). Even op adem komen en dan weer door, eindbestemming nog niet in zicht.

Op een onbewoond eiland

Als de Kaaimaneilanden ver uit ons zicht zijn en we weer volop in de open zee zitten, naderen we de Serranilla-eilanden. Een eilandengroep geclaimd door het Colombiaanse leger en zogenaamd onbewoond, er zou enkel nog een legerpost staan. Maar daarnaast ligt het eiland ook volledig in één van de meest bevaren drugroutes, dus de berichten zijn tegenstrijdig. Papa wil graag eens een kijkje nemen; een dagje snorkelen en chillen dus varen we er recht naartoe. Ik sta ’s morgens op.. land in zicht! Wanneer we dichter komen, merken we dat het eiland – dat waar wij naartoe gaan, Beacon Cay - echt een piepklein eilandje is van amper 1km lang midden in de zee. Heel gek. Turqouise blauw water, witte stranden en palmbomen; dit eilandje heeft alles om een tropisch eiland te zijn. Maar helaas. Wanneer we toertjes rond het eiland varen om te kijken waar we voor anker kunnen liggen, staan er tal van Colombianen te zwaaien langs te kant. Zelfs met behulp van de verrekijker, weten we niet wat ze bedoelen, dus roepen we hen op via de radio. Maar ook daar; geen gehoor. Nergens een steiger, nergens een rustige plaats om voor anker te liggen, dus heisen we de zeilen opnieuw richting open zee. Wat een teleurstelling, op zo’n moment weegt het zwaar door; je niet meer rustig kunnen wassen, het weinige slapen, het tekort aan zon en teveel aan regen, het – van het zeezout – plakkende beddengoed, .. Maar we moeten door, zoveel is zeker en dus is het nog even geduld uitoefenen.

Welcome to M-I-A-M-I

4 dagen na onze korte ‘fly-by’ bij de Serranilla eilanden, zien we laat in de nacht een heuse lichtkoepel opduiken aan de horizon; dat zal Cartagena wel zijn met al z’n torenhoge verlichte gebouwen. De moed kruipt erin: we zijn bijna thuis. 10 dagen met één kleine tussenstop bevallen ons zwaarder dan gedacht, ook het constant samen zijn op 12,4x4 meter wordt ons allemaal teveel. Na enkele rustige, maar met snelheid gevulde, uren tijdens mijn shift, merken Florian en ik ineens enorme donkere wolken helemaal rondom ons op. We varen recht op een onweer af, terwijl we het al heel de tijd hebben kunnen ontwijken. Maar deze keer: geen ontwijken aan. Gevolg? Kapitein papa wakker maken, want ik voel me wat onzeker, dit onweer is verre van de onweders die wij in de verte zagen. Ik kan niet nog meer regen, wind en bliksem aan. Ik wil gewoon slapen en wakker worden met de buildings van Cartagena in zicht. En zo geschiede 4u later.. daar is ‘Miami’, there’s home! Woensdag 14 december om 10u varen we onze havenplaats in en trakteren we de local Colombians en onszelf op een frisse ontbijt-pint. Eindbalans van de reis: gaslek, probleem met de waist-tank (de tank waar al ons, euhm, persoonlijk afval naartoe gaat J), lat van het grootzeil afgebroken, ophaler giek afgebroken (waardoor de giek op het dek kon vallen) en een deuk in de zijkant van de boot. Maar most important: naast enkele fameuze blauwe plekken (van in de boot te vallen of ons te stoten tegen de kasten) hebben wij niets voor.. YES, WE MADE IT!