Bananaleafs y el Torrentismo

Om in Colombia met de bus te reizen moet je ongelooflijk veel geduld hebben. Dinsdag om 10u zou onze bus richting San Gil vertrekken, dat werd 10.20u en om 11u waren we Bogota nog niet uit! De bus stopte overal om mensen eten te laten verkopen, andere mensen op te pikken en it was hot hotter hottest! Te weinig beenruimte, de dvd die oorverdovend luid staat (we vermoeden dat Colombianen slechthorende mensen zijn), ramen die niet opengaan en doe daar dan nog is een paar kids bij die stinkende chips eten en jawel.. je hebt een helse busreis, Sportura is er niets bij.
But then again, je bent op vakantie en je doorkruist een prachtig landschap dat je meteen doet lachen. Mensen wandelen langs de weg en je vraagt je af waar ze naartoe trekken, huisjes in the middle of nowhere en je vraagt je af waar de mensen van leven..
Als ik vertel dat de meesten zeggen dat Colombia gevaarlijk is, lachen ze het allemaal weg. Misschien komt dit ook door het leger dat langs de weg waakt met deze slogan
"Viaje tranquilo, el Ejercito esta en la via".

Iets verder buiten San Gil, ligt het rustieke dorpje Barichara gelegen tegen een heuvel. De deuren en ramen zijn in groen, turquoise en blauw geverfd, wat heel het dorpje nog authentieker maakt. Helemaal bovenaan Carrera 10 heb je een geweldig uitzicht over de hele vallei, adembenemend mooi - de wolken die zich opstapelen zorgen voor een sprookjesachtig geheel. De kerkjes in Barichara zijn opgebouwd met gesteente dat je in heel Santander (de regio) tegenkomt en het dak is gemaakt van hout - niet echt een goeie schuilplaats zou ik zeggen, maar het heeft wel iets aparts. Overal zie je bloemen in de straten met de mooiste kleuren en de fijnste geuren. Geel, blauw, wit, paars en roze, alle kleuren van de regenboog! Colombia is dan ook het tweede grootste exportland in bloemen dat is eraan te zien.

"Are you hot?"
"Well, thank you"

De dag om sportief en adventurous te doen, is aangebroken. Als je in het mekka van het avontuur zit (San Gil) dan kan je niet anders dan meedoen, anders heb je hier niets te zoeken.
Donderdag 9 april staat in mijn geheugen gegrift als de dag waarop ik voor het eerst mijn grenzen heb afgetast. I practiced el Torrentismo, een soort rappel, maar van een waterval!!!
De weg naar de waterval was gezellig in een buseta volgestouwd met een Brit, twee Ieren, twee Canadese meisjes, Juanita y Carlos van Bogota en wij ... the two Belgians. Aangekomen aan de voet van de waterval, stond ons een heuse klim te wachten (ik in ballerinas jawel). Bijna boven besefte ik maar al te goed hoeveel spinnen er tussen de bomen en planten konden zitten, maar dat kon me even niets schelen ... op avontuur uitgaan, that is the mainthing to do around here! Tomas was desperate om onder de waterval te gaan, maar na verschillende pogingen heeft hij het moeten opgeven.. jammergenoeg. Dan maar naar de abseiling, de rappel, the big moment. Terwijl het moment bovenaan de waterval dichterbij kwam, was Tomas fotograaf van dienst (he is afraid of hights). De rand van de waterval kwam dichter en dichter en ineens hang je aan een touw te bengelen en heb je het heft in handen. Ik wist niet wat er gebeurde, nog nooit heb ik zoveel schrik gehad in mijn leven - het angstzweet kwam opzetten en ik wilde terugkrabbelen, oh yes I admit! 70 meter naar beneden rappellen leek ineens oneindig lang. Maar dankzij de hulp van Mike, the friendly Irish guy, is het me gelukt. Twee keer heb ik er gehangen, niet weten wat te doen en water dat maar op me afkwam, ijskoud, geweldig gevoel! Ik heb drie keer naar beneden gekeken en dan dacht ik, gewoon gaan! Ongelooflijk fijn gevoel eens je beneden bent, maar mijn arm doet nog steeds pijn van het koord zo krampachtig vast te nemen.
I did it, rappel - iets wat ik al zolang wil doen.. Het begin is moeilijk, maar eens je in die waterval hangt en de adrenalinekick die je dan krijgt is geweldig. Door het lange wachten daarboven heb ik Juanita y Carlos en de rest beter leren kennen en het is een crazy couple! Met leuke verhalen en grappige anekdotes. In het busje terug naar onze hostel vraag ik aan Carlos - die er in blote torso zat - of hij 'hot was' (as in warm, omdat iedereen nat was en kou had) - waarop hij "well thank you" antwoordt. Geweldig grappig en dat brengt ons naar een etentje samen, waarna ze ons 'Aguardiente' gaan leren drinken.. Benieuwd hoe dat zal aflopen...