A little place called paradise

Terwijl straatverkopers water, fruit en ijs door de ramen van de bus proberen te verkopen, wordt het warmer en warmer op onze bus richting Parque Nacional Tayrona. Het bussysteem is hier zeer handig als je niet ver wilt stappen - en geloof mij, dat wil je niet in deze warmte; ze rijden sowieso en je kan de bus nemen waar je maar wilt. Je beweegt met je hand, zegt waar je heen moet en voor 1200 pesos kan je meerijden zover je maar wilt. Na een kwartier wachten en liters zweet later, vertrekt de bus naar een plaats wat omschreven wordt als paradijs. Rijden met de ramen open zorgt voor de ultieme verfrissing en een uur later staan we aan de ingang van Tayrona park. Drie kwartier moeten we wandelen door de jungle langs palmbomen, vlinders, salamanders en nog duizend andere beesten om uit te komen op een plaats die je enkel en alleen in de boekjes ziet: zoiets als paradijs.. Alles ziet er zo bekend uit en door zoveel weg te dromen over een plaats als deze lijkt het alsof ik hier al eens geweest ben. Twee dagen van immens gechill zouden volgen en het slapen gebeurde in hangmatten met het geluid van de zee op de achtergrond. Vijf dagen zouden we in Santa Marta (en de hele buurt errond) zijn en dus geen tijd genoeg om de trek naar de 'Ciudad Perdida' te doen. Dus what about our own little lost city trek? Langs palmbomen en andere bomen, steile paden met stenen, over beekjes die een oase vormen in deze mooie jungle, gigantische blauwe vlinders die voorbij fladderen en  je passeert bloemen, varens, salamanders terwijl je de steile helling beklimt om terug naar de bewoonde wereld te gaan. Door de talrijke rare dierengeluiden, weet je dat je nooit alleen bent in de jungle..

"Tocar la guitarra es como el amor"

Het noorden van Colombia is zoals wij het zuiden zouden beschrijven; hot, sweaty, tropisch, holiday .. gewoon zuiders dus. Een fris briesje waait langs het strand als we er 's avonds uitblazen op een terrasje met een mojito.. Vader Orlando en zoon voeren hun gewoonlijke miniconcert op. Orlando bespeelt zijn akoestische gitaar heel passioneel en zoon maakt van heel he

t liedje een heus 'rapconcert'. Je kan ze moeilijk beschrijven, laat staan vergelijken.. daarvoor zijn ze veel te puur. Als Orlando de begintune van 'Chan Chan' van The Buena Vista Social Club inzet ben ik verloren.. ik droom weg en denk aan het paradijs waar ik beland ben en bedenk dat dit de perfecte afsluiter is van twee dagen relax op het strand en de heuse tocht door de jungle. 

En ik droom verder over mijn volgende reis naar het land van Pablo Escobar, de salsa, de guerilla, de witte stranden, de prachtige natuur en de ongelooflijk vriendelijke mensen. Die vriendelijke mensen heb je wel enkel in het zuiden. Het zuiden is ook veel puurder, veel eerlijker. Dat staat in schrik contrast met het noorden waar ze de toeristen gewoon zijn en ze je op alle manieren proberen uit te buiten.

 Van het ene paradijs ga ik naar het andere: dit keer paradijs in the city, bij papa in Cartagena. Het contrast is hier zo groot: enerzijds heb je de

typische oude stad, met smalle straatjes, mooie gebouwen gemaakt van koraal, schattige pleintjes en tal van kerken. Daartegenover staan dan de torenhoge gebouwen in turquoise en wit die ver boven de stad uitrijzen en je waant je in MIAMI. In de 

namiddag steekt hier een enorme wind op, die je overal hoort en die alle rokjes naar omhoog laat waaien. Shepen varen af en aan en gebouwen groeien als championnetjes uit de grond. Heel druk dus, mede door de vele straatverkopers die je voortdurend iets willen aansmeren. Lastig wordt het pas als je neen zegt en ze blijven aandringen, dat is ronduit storend.. Maar gelukkig vinden we 45km ten zuidwesten van Cartagena, middenin de zee een eiland waar we kunnen uitrusten...

That lucky old sun just rolls around heaven all day

Dat de natuur eigelijk niets voor mij is - ondanks mijn enthousiasme van wat ik al allemaal gezien heb, ik haat de beesten - wordt nog maar eens bevestigd als we naar Isla del Pirata gaan. Een heel klein eilandje met enkele cabanas op, 

middenin Caraibisch gebied waar je kan snorkelen, zwemmen en gewoon tot rust kan komen. Just relax dus, allemaal heel leuk, tot je alleen in je cabana moet slapen. Het is een heel leuk concept: 

de badkamer is buiten (weliswaar omringd door muren, maar zonder dak) en het dak van de cabana is van riet. Er zijn dus wel degelijk muren en er is een dak, maar alles is gemaakt van de natuur. Dus als je binnenkomt om te gaan slapen en het eerste wat je ziet is een gigantische kakkerlak op het gordijn - die je bovendien maar niet naar buiten krijgt - dan vraag je je af of de natuur wel iets voor jou is. Er vallen ook allerlei takken en stukken van het dak op je bed, terwijl je weet dat die kakkerlak er nog steeds zit.. Maar ik laat het niet aan mijn hart komen, laat papa nog een spidercheck doen, kruip onder de frisse douche onder de sterrenhemel en ruikend naar de 'stay off' spray (the thing to do als je al volstaat met muggenbeten) kruip ik mijn gigantsich bed in op het eiland volledig omringd met water, niets dan water... De volgende ochtend is heel rustig, terwijl de zon al vroeg (8uur) haar best doet om te branden en alles is windstil, waardoor het water rustig tegen de wand van het eiland kabbelt. 

De ultieme verfrissing en iets wat ik al lang wil doen is duiken. En dus nemen Juan en Silvana ons om 10u mee naar open zee voor een duikinitiatie. Een uur onder water. het is geweldig, meer dan geweldig, onvergetelijk! Eenmaal je je ademhaling onder controle hebt en het drukverschil in je oren aangepast is aan dat van het water, voel je je als een vis in het water.. Diepe afgronden komen ineens tevoorschijn (a la finding Nemo) en als je naar rechts kijkt, zie je een gigantische wand van alle soorten koralen en anemonen. De vissen zijn er in alle kleuren en groottes: oranje met paars, turquoise, geruit, geel met wit, zwart met geel, ... het is een grote kleurenzee, een playground en het is er leuk vertoeven. Ik droom weg als Arielle de zeemeermin en ontdek een hele andere wereld onder het water.